บ้านของหัวใจ

พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย ก่อนที่การไฟฟ้านครหลวง จะตัดไฟบ้านผม

แม่ย้ำหนักหนาว่า ให้ตื่นไปจ่ายค่าไฟให้ทัน

เพราะแม่จะไม่อยู่....

ผมตื่นด้วยอาการงัวเงียอย่างที่สุด

อาจเป็นเพราะว่าช่วงนี้กรุงเทพฝนตกบ่อย

บรรยากาศจึงเหมาะกับการนอนมากกว่า ที่จะลุกมาทำอะไร

นาฬิกาบอกเวลา บ่ายโมง

แม่กลับมาพอดี แต่ผมก็ยังไม่ได้ไปจ่ายค่าไฟ

ผมคิดอยู่อย่างเดียว...

ถ้าไปจ่ายค่าไฟไม่ทัน ก็ไม่ได้เล่นเกมส์แน่

ทางที่ไปการไฟฟ้าใกล้ที่สุด

สำหรับบ้านผม คือการเดิน

ก่อนออกจากบ้านแม่หยิบร่มใส่มือผม

เพราะถ้าให้หยิบเอง ผมคงไม่เอามันติดมือไปด้วยแน่

ผมกางร่มด้วยความรู้สึกแปลกๆ

เหมือนไม่ชิน เหมือนคนไม่เคยกางร่มมาก่อน

ฝนยังคงตกปรอยๆ ทั้งวัน

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ผมไม่ได้เดินกางร่ม

ผมจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่กางร่ม ผมเดินไปไหน หรือกำลังเดินไปกับใคร

แต่สิ่งที่เล่นเข้าสมองผมตอนนี้คือ ถ้าตอนนี้ผมยังมีเธออยู่เราคงได้เดินกางร่มด้วยกัน

น้ำตาค่อยไหลตกจากแก้มลงพื้นถนน

มันก็ไม่ต่างอะไรกับเม็ดฝน ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมร้องไห้

แค่คิดถึง .......